مقدمه و هدف: تغییرات در پاسچر نرمال می تواند بر روی کنترل پاسچر موثر باشد. علیرغم اینکه کایفوسیس یکی از ناهنجاریهای شایع ستون فقرات است، بررسی عملکرد تعادلی افراد مبتلا به کایفوسیس کمتر مورد توجه قرار گرفته است. بنابراین هدف این مطالعه بررسی ویژگیهای کنترل پاسچر دینامیکی و استاتیکی افراد مبتلا به کایفوسیس و مقایسه آن با گروه همسان کنترل است.روش کار: در این مطالعه علی ـ مقایسه ای پس از وقوع نوزده نفر با روش غیرتصادفی با انحنای بیش از حدطبیعی فقرات پشتی (زاویه بیش از 40 درجه) به عنوان گروه کیفوتیک و تعداد 19 نفر که فاقد انحنای غیرطبیعی فقرات پشتی بودند به عنوان گروه کنترل، به شکلی انتخاب شدند که به لحاظ قد و وزن با گروه اول همسان باشند. زاویه کایفوسیس آزمودنیها با خط کش منعطف به عنوان یک روش اندازه گیری غیرتهاجمی و معتبر اندازه گیری گردید. برای ارزیابی تعادل دینامیکی و استاتیکی، به ترتیب از سیستم ثباتی بایودکس و روش سیستم شمارش تعداد خطای بالانس استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده های آماری مربوط به سیستم ثباتی بایودکس از روش آنالیز واریانس با داده های مکرر و جهت تحلیل داده مربوط به تعادل استاتیکی از تست t مستقل استفاده گردید (P<0.05).نتایج: در بررسی تعادل دینامیکی، میانگین انحرافات پاسچرال در شاخصهای ثباتی در گروه کایفوتیک در مقایسه با گروه کنترل، در زمان حذف اطلاعات بینایی (بستن چشمها)، بیشتر بود که نشانگر عملکرد تعادلی ضعیفتر است. با ناپایدار شدن سطح اتکا، عملکرد تعادلی گروه کیفوتیک در هر دو وضعیت چشم باز و چشم بسته به طور معنی داری از گروه کنترل ضعیفتر بود. در بررسی عملکرد تعادلی استاتیکی، تفاوت معنی داری در تعداد خطای به دست آمده توسط گروههای شرکت کننده در مطالعه زمانیکه بر روی دو پا به صورت کنار هم و قطاری ایستاده بودند مشاهده نگردید. اما زمانیکه آزمودنیها بر روی یک پا قرار می گرفتند، افراد مبتلا به کایفوسیس در مقایسه با گروه کنترل عملکرد تعادلی ضعیفتری بر روی هردو سطح سفت و نرم داشتند (ارزش P به ترتیب 0.044 و 0.000).نتیجه نهایی: یافته های این مطالعه نشان داد که تعادل استاتیکی، با تغییر در راستای طبیعی قرارگیری ستون فقرات، دچار اختلال می گردد ولی این امر به وضوح و به طور جدی توانایی فرد با دفورمیتی ستون فقرات ناحیه پشتی را در کنترل تعادل دینامیکی کاهش می دهد.

زمینه و هدف: کنترل پاسچر یکی از مولفه های مهم زندگی نابینایان است. پژوهش حاضر با هدف تاثیر یک دوره تمرینات شناختی-حرکتی برایتونیک بر کنترل پاسچر زنان نابینا انجام شد. روش بررسی: تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. شرکت کنندگان 21 زن نابینای 20 تا 35 ساله سالم استان اصفهان در سال 1397 بودند که به دو گروه 12 نفره تجربی و 9 نفره کنترل تقسیم شدند. گروه تجربی دو ماه در تمرینات برایتونیک شرکت کرد. ابزار تحقیق دستگاه صفحه نیرو بود که به وسیله آن کنترل پاسچر ایستا در دو حالت تکلیف مجرد و دوگانه (همراه با یک فعالیت شناختی) ارزیابی شد. هر آزمون سه مرتبه تکرار و مدت زمان هریک 60 ثانیه در نظر گرفته شد. برای تحلیل داده ها آمار استنباطی شامل آزمون تی مستقل و روش تحلیل کوواریانس با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 در سطح معنا داری 0٫, 05 به کار رفت. یافته ها: نتایج تحلیل کوواریانس برای هر دو تکلیف مجرد نشان داد که میانگین مقدار سرعت متوسط (0٫, 002=p)، انحراف معیار سرعت در نمای جانبی (0٫, 004=p) و انحراف معیار سرعت در نمای قدامی-خلفی (0٫, 005=p) در گروه تجربی به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود؛ ولی انحراف معیار جابه جایی در دو نمای جانبی (0٫, 416=p) و قدامی-خلفی (0٫, 539=p) بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت. همچنین نتایج تحلیل کوواریانس برای تکلیف دوگانه نشان داد که میانگین سرعت متوسط (0٫, 001>p)، انحراف معیار سرعت در نمای جانبی (0٫, 001>p) و انحراف معیار سرعت در نمای قدامی-خلفی (0٫, 001>p) در گروه تجربی به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود، ولی انحراف معیار جابه جایی در دو نمای جانبی (0٫, 165=p) و قدامی-خلفی (0٫, 469=p) بین دو گروه تفاوت معناداری نداشت. نتیجه گیری: تاثیر تمرینات برایتونیک بر کنترل پاسچر ایستای نابینایان در تکلیف مجرد و دوگانه مثبت ارزیابی می شود. این نتایج می تواند مدنظر سازمان بهزیستی، مدارس استثنایی و مراکز توان بخشی قرار گیرد.

هدف: کنترل پاسچر از طریق دستگاه عصبی مرکزی با تکیه بر دروندادهای سیستم های درگیر در تعادل (بینایی، دهلیزی و حس عمقی) و بر اساس راهبردهای حرکتی جبرانی صورت می گیرد. هدف از پژوهش حاضر مقایسه راهبردهای کنترل پاسچر در کشتی گیران نخبه ناشنوا با کشتی گیران نخبه شنوا بود. روش بررسی: پژوهش حاضر از نوع علی-مقایسه ای و نمونه های تحقیق حاضر شامل 20 کشتی گیر نخبه ناشنوا (10 نفر) و شنوای (10 نفر) عضو تیم های ملی بودند که به صورت هدفمند انتخاب و وارد مطالعه شدند. از دستگاه پاسچروگرافی پویای کامپیوتری برای اندازه گیری متغیرهای تحقیق شامل نوسان تنه و تغییرات راستای مرکز ثقل با استفاده از آزمون سازماندهی حسی استفاده شد. برای بررسی توزیع نرمال داده ها از آزمون شایپرو-ویلک و از آزمون تی مستقل در سطح معنی داری 05/0p≤ برای مقایسه متغیرها بین دو گروه استفاده گردید. یافته ها: بر اساس نتایج در متغیر نوسان تنه در گروه های تحقیق، از بین شش موقعیت مرتبط با کنترل پاسچر، متغیر پایداری تنها در موقعیت چهارم یعنی در وضعیت دستکاری حس عمقی در حالی که سیگنال های حسی بینایی و وستیبولار در دسترس هستند بین دو گروه کشتی گیران نخبه شنوا و ناشنوا تفاوت معنی داری مشاهده شد (05/0p≤ ). در حالی که در مورد متغیرهای تغییرات راستای مرکز ثقل در محورهای افقی (X) و عمودی (Y) در هیچ یک از موقعیت های مرتبط با کنترل پاسچر بین دو گروه کشتی گیران نخبه شنوا و ناشنوا تفاوت معنی داری مشاهده نشد (05/0≤ p). نتیجه گیری: با توجه به نتایج تحقیق حاضر می توان اظهار نمود که نقص در یک حس می تواند تا حدود زیادی توسط ورودی-های حسی دیگر و سایر سیستم های دخیل در کنترل پاسچر جبران شود. در موقعیت چهارم در حالی که سیگنال های حسی بینایی و وستیبولار در دسترس و حس عمقی دستکاری می شود اختلاف معناداری در گروه های شنوا و ناشنوا قابل مشاهده است به طوری که می توان نتیجه گرفت؛ کشتی گیران نخبه ناشنوا در مقایسه با کشتی گیران نخبه شنوا برای کنترل پاسچر به حس عمقی وابسته تر هستند.

مقدمه: کنترل پاسچر، ظرفیت ذاتی بدن برای حفظ مرکز جرم در محدوده سطح اتکا است. در رابطه با تاثیر انحنای ستون فقرات بر ثبات پاسچر (تعادل)، نتایج متناقضی وجود دارد و اغلب تنها تغییرات یک انحنای ویژه مورد توجه بوده است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی کنترل پاسچر در افراد مبتلا به ناهنجاری پشت تابدار بود.مواد و روش ها: جهت اجرای تحقیق، 35 فرد مبتلا به پشت تابدار و 35 فرد دارای وضعیت طبیعی انتخاب شدند. برای انتخاب آزمودنی های مبتلا به پشت تابدار از عکسبرداری نمای جانبی و محاسبه زاویه تاب (10≥) استفاده شد. برای اندازه گیری میزان جا به جایی سر به سمت جلو از عکسبرداری و محاسبه زاویه کرانیوورتبرال، برای اندازه گیری زاویه کایفوز سینه ای و لوردوز کمری از اینکلاینومتر دوگانه استفاده شد. شاخص های COP نیز توسط دستگاه اندازه گیری فشار کف پاها ارزیابی شدند. برای تجزیه و تحلیل داده های جمع آوری شده از آزمون های آماری ضریب همبستگی پیرسون و t مستقل در سطح معنی داری P≤0.05 استفاده شد.یافته های پژوهش: نتایج تحقیق نشان داد که میزان جا به جایی COP در جهت قدامی-خلفی و داخلی-خارجی در آزمودنی های مبتلا به پشت تابدار نسبت به افراد طبیعی به طور معنی داری بیشتر می باشد (P£0.05). بین میزان جا به جایی COP در جهت قدامی-خلفی و داخلی-خارجی با میزان جا به جایی سر به سمت جلو ارتباط مثبت و معنی داری مشاهده شد (P£0.05). هم چنین بین میزان جا به جایی COP در جهت قدامی-خلفی و میزان زاویه کایفوز و لوردوز و نسبت کایفوز/لوردوز ارتباط معنی داری مشاهده شد.(P£0.05) بحث و نتیجه گیری: نتایج تحقیق حاضر نشان داد که کنترل پاسچر افراد مبتلا به پشت تابدار نسبت به افراد طبیعی ضعیف تر است. دلیل آن می تواند تاثرات مستقیم و غیرمستقیم ناهنجاری های زنجیره پاسچرال ستون فقرات این افراد می باشد.

مقدمه و اهداف: امروزه دسترسی یکی از تکالیف رایج روزانه زندگی می باشد و از آنجایی که اغلب تکالیف روزانه زندگی هم زمان با تکالیف شناختی همراه است، باعث افت عمکلرد در تکلیف اصلی می شود. بهبود ثبات پاسچر باعث بهبود این عملکرد در شرایط متفاوت می باشد؛ بدین منظور هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر تمرین ثابت (زمان واکنش ساده) و متغیر تصادفی (زمان واکنش انتخابی) بر کنترل پیش بینانه پاسچر تحت تکلیف دوگانه شناختی می باشد. مواد و روش ها: در تحقیق حاضر 16 دانشجوی دختر راست دست با میانگین سنی 3. 18± 27. 18 سال در یک طرح تحقیق با پیش آزمون-پس آزمون گروه تصادفی شرکت کردند. برای ارزیابی بزرگی کنترل پیش بینانه پاسچر از شاخص سرعت متوسط و جابه جایی مرکز فشار پا با استفاده از صفحه نیرو قبل از شروع حرکت دسترسی تحت تکلیف دوگانه شناختی استفاده شد. داده ها توسط نرم افزار متلب و SPSS نسخه 21 تجزیه و تحلیل شد. یافته ها: یافته ها نشان داد نتایج آزمون تی مستقل از اختلاف نمرات پیش آزمون و پس آزمون دو گروه نشان داد که در گروه تمرین ثابت سرعت جابه جایی مرکز فشار تحت تکلیف دوگانه شناختی قبل از شروع حرکت بیشتر از گروه تمرین متغیر تصادفی بود (05/0P<). هم چنین نتایج تحلیل واریانس ترکیبی 2×2 در جابه جایی مرکز فشار بین دو گروه تمرین ثابت و تصادفی تقاوت معناداری نشان نداد (05/0P<). نتیجه گیری: به نظر می رسد بعد از تمرین ثابت کنترل پیش بینانه پاسچر تحت تکلیف دوگانه شناختی بهبود پیدا کرده است. این نوع تمرین باعث بهبود عملکرد کنترل پیش بینانه پاسچر بعد از وارد شدن اغتشاش حاصل از حرکت بدن شده است. نتایج تحقیق حاضر از فرضیه اصل اختصاصی بودن تمرین حمایت می کند.

مقدمه و اهداف: کودکان برای رشد مهارت های حرکتی خود نیاز به بهبود کنترل پاسچر دارند. بررسی جامع در مورد چگونگی سازماندهی سیستم های حسی کنترل پاسچر کودکان وجود نداشت؛ بنابراین، هدف از مطالعه حاضر انجام یک جمع بندی مطلوب و ارایه اطلاعات مناسب تری از تحقیقات پیشین در بررسی جامع از سازماندهی سیستم های حسی-بینایی، حس عمقی و دهلیزی در کنترل پاسچر کودکان بود. مواد و روش ها: در مطالعه حاضر، مرور جامعی بر بررسی سیستم های حسی در کنترل پاسچر کودکان پرداخته شد. از طریق جستجو در پایگاه های Science Direct; PubMed; Web of Science; EBSCO; Springer; COCHRANCE REVIEW; Pedro; EMBASE; CINAHL and Google Scholar با کلیدواژه هایVisual System; Proprioception System; Somatosensory; Vestibular System; Posturography; Computerized Dynamic; Postural Control; Postural Stability; Children; Child; Postural Balance; Quiet Stance; Postural Sway; Stabilography; Body Sway; Sensory Organization; Human Development; Child Development صورت گرفت و همچنین در پایگاه های فارسی MAGIRAN، IRANDOC، IranMedex، MedLib، SID، Google Scholar با کلیدواژه ی تعادل در کودکان، کنترل پاسچر در کودکان، کنترل پاسچر، تعادل، سیستم بینایی، سیستم دهلیزی، سیستم حس عمقی، سوماتوسنسوری و سیستم های از سال 1985 تا ژانویه 2020 مورد بررسی قرار گرفت. علاوه بر این، جستجوی دستی و بررسی کامل منابع مقالات برای یافتن مقالاتی که از طریق جستجوی الکترونیکی یافت نشدند، انجام شد. معیارهای ورود به تحقیق حاضر شامل مطالعه بر روی وزن دهی سیستم های حسی، مشخص بودن جامعه هدف (کودکان)، مطالعه روی کودکان سالم و استفاده از دستگاه های کامپیوتری که وزن دهی سیستم های حسی را اندازه گیری کند، بود. یافته ها: بر اساس معیارها و اهداف تحقیق، 16 مقاله پس از مراحل ارزیابی انتخاب گردید. 5 مطالعه به این نتیجه رسیده بودند که سیستم حس عمقی زودتر از سیستم بینایی سازماندهی می شود. در 3 مطالعه بیان شده بود که سیستم بینایی زودتر از سیستم حس عمقی به سازماندهی مشابه بزرگسالان می رسد، ولی اکثر مطالعات مشاهده کرده بودند که سیستم دهلیزی دیرتر از سیستم های بینایی و حس عمقی به سازماندهی مشابه افراد بزرگسال می رسد. نتیجه گیری: با مرور مطالعات، می توان این طور نتیجه گیری کرد که رشد کنترل پاسچر با افزایش سن رخ می دهد، ولی این رشد به صورت خطی با افزایش سن صورت نمی گیرد و در برخی سنین دارای تغییراتی می باشد. می توان استنباط کرد که کودکان در سن 5-6 سالگی به سیستم بینایی وابسته هستند، ولی به مرور و با افزایش زمان ایستادن و راه رفتن، میزان وابستگی به سیستم حس عمقی بیشتر از سیستم بینایی می شود؛ علاوه بر این، به نظر می رسد که سازماندهی سیستم حس عمقی زودتر از سیستم بینایی اتفاق می افتد. همچنین می توان گزارش کرد که رشد سیستم حس عمقی و سیستم وستیبولار به صورت خطی صورت می گیرد، ولی رشد سیستم بینایی به صورت خطی با افزایش سن رخ نمی دهد و در برخی مقاطع سنی نقاط حیاتی دارد. سیستم وستیبولار دیرتر از سیستم های دیگر به بلوغ سازماندهی کنترل پاسچر می رسد.

مقدمه و اهداف: کنترل پاسچر متغیر کنیتیکی حرکت که نقش اساسی در حفظ ثبات در فعالیت های روزانه را دارد. تکالیف دوگانه برای مطالعه تعادل یا کنترل پاسچر همراه با تکالیف شناختی است. هدف از پژوهش حاضر، تاثیر پیچیدگی تکلیف شنیداری و فواصل تمرین آسایی بر کنترل پاسچر است. مواد و روش ها: تعداد 28 کارمند با دامنه سنی 30 تا 40 سال از دانشگاه الزهرای تهران به صورت دردسترس و بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و در 3 گروه با توزیع آزمایشی متفاوت 2 دقیقه، 15دقیقه و 24 ساعت با 3 سطح دشواری (آسان، متوسط و دشوار) به طور تصادفی گمارده شدند. هر گروه 3 بلوک 6 کوششی که زمان هر کوشش 35 ثانیه، فاصله میان کوشش ها 20 ثانیه و فاصله زمانی میان بلوک ها بسته به تقسیم بندی گروه 2 دقیقه، 15 دقیقه و 24 ساعت بود را با 3 سطح دشواری اجرا کردند. یافته ها با استفاده از تحلیل واریانس عاملی مرکب با اندازه های تکراری 3 گروه (انبوه، 15 دقیقه ای و 24 ساعت) و 3 سطح تکلیف (آسان، متوسط و دشوار) و آزمون تعقیبی بونفرونی بررسی شد. یافته ها: یافته ها نشان داد اثر اصلی سطح دشواری تکلیف و توزیع آزمایش معنادار است (001/P=0) و در مرحله یادداری بین میانگین قدرت فرکانس در جهت قدامی خلفی در گروه آزمایش شنیداری با سطح دشواری پایین با گروه آزمایش شنیداری با سطح دشواری بالا تفاوت معنادار است. در تکلیف شنیداری اثر تعاملی سطح دشواری تکلیف در توزیع آزمایش معنادار نبود. در مرحله یادداری مولفه های مرکز فشار پا (میانگین قدرت فرکانس در جهت قدامی خلفی) در گروه آزمایش با توزیع 24 ساعت و در شرایط تکلیف شنیداری با سطح پیچیدگی آسان بهترین وضعیت کنترل پاسچر و در گروه آزمایش با توزیع 2 دقیقه و در شرایط تکلیف شنیداری با سطح پیچیدگی دشوار ضعیف ترین وضعیت کنترل پاسچر را نشان داد. در شرایط تکلیف شنیداری با سطح دشواری بالا، گروه توزیع آزمایش با فاصله 24 ساعت میانگین مولفه های مرکز فشار پا بهتری نسبت به گروه های توزیع آزمایش انبوه و توزیع آزمایش بافاصله 15 دقیقه داشتند. نتیجه گیری: به نظر می رسد مزایای تمرین فاصله دار نسبت به تمرین انبوه با پارامترهای تحکیم حافظه حرکتی، افزایش تلاش شناختی و انگیزه همراه است. باتوجه به مدل فرضیه هاکن و کلسو و باندز (پیشرفت/پسرفت)، مربیان در آموزش تکالیف و برای پیشرفت در یادگیری، باید آموزش را از سطح ساده به دشوار در برنامه آموزشی قرار دهند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.